tailing noun [ʹteɪlɪŋ]

	1. pl სამთ. ნაყარი, "კუდები" (ფუჭი ქანების, გამდიდრების ნარჩენების და ა.შ. ხელოვნური ყრილი); 2. მშენ. კონსოლური ელემენტის საყრდენი, კედელში ჩამაგრებული ნაწილი.

tail-heavy

tail lamp