retard I noun [ʹri:tɑ:d]

	1. ჩამორჩენა; დაგვიანება; დაყოვნება, შეფერხება; to be in retard ჩამორჩენა, უკან დარჩენა; retard of the tide / of high water / ზღვ. მოქცევის დაგვიანება; 2. ავტ. 1) ანთების ან შეფრქვევის დაყოვნების მარეგულირებელი მოწყობილობა (შიგაწვის ძრავასი); 2) დაყოვნება (ანთებისა ან შეფრქვევისა); 3. სპეც. შენელება, დაყოვნება (ამა თუ იმ პროცესისა, ქიმიური რეაქციისა და სხვა); [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. უპირატ. ამერ. 1) გონებრივად ჩამორჩენილი ადამიანი, ჭკუასუსტი; 2) საუბ. შტერი, იდიოტი. [ მოკლე ვერსია ]

retaliatory capability

retard II