restitution noun [͵rɛstɪʹtju:ʃn]

	1. იურ. 1) რესტიტუცია (ხელშეკრულების გაბათილებისას მხარეების ხელშეკრულებამდელი ქონებრივი მდგომარეობის აღდგენა / ხელშეკრულებით მიღებული ქონების ერთმანეთისთვის დაბრუნება ან მოპასუხის მიერ მოსარჩელისთვის მოგების დათმობა ქონების დაბრუნების შეუძლებლობის შემთხვევაში); 2) რესტიტუცია (მიტაცებული / უკანონოდ ჩამორთმეული ქონების უკან დაბრუნება – აგრ. საერთაშორისო სამართალში); 2. ფიზ. აღდგენა; საწყის მდგომარეობაში დაბრუნება (სისტემისა); თავდაპირველი ფორმის მიღება (დეფორმირებული სხეულისა); 3. ბიოლ. 1) რესტიტუცია (ექსპერიმენტულად გაწყვეტილი ქრომოსომის / ქრომატიდების სპონტანური შეერთება თავდაპირველი წყობით); 2) რესტიტუცია, რეგენერაცია, თავდაპირველი მდგომარეობის / ფორმის აღდგენა; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. იშვ. აღდგენა (წოდებისა, სტატუსისა და ა.შ.); after the Restitution of King Charles the Second მეფე ჩარლზ II-ის დაბრუნების / რესტავრაციის შემდეგ; 5. ეკლ. პირველადი სახით აღდგენა; until the times of restitution of all things ბიბლ. ვიდრე ყველაფერი აღდგებოდეს. [ მოკლე ვერსია ]

restitutio in integrum

restitutive