resister noun [rɪʹzɪstə(r)]

	1) იხ. resist II + -er² I 1; 2) მოწინააღმდეგე, ვინც ეწინააღმდეგება (განსაკ. მთავრობის პოლიტიკას); passive resister პასიური წინააღმდეგობის მონაწილე ან მომხრე; 3) (აგრ. R.) წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრი.

resistant

resistibility