proctor I noun [ʹprɒktə(r)]

	1. 1) პროქტორი, მეთვალყურე / ზედამხედველი (ოქსფორდისა და კემბრიჯის უნივერსიტეტებში); 2) ამერ. მეთვალყურე / ზედამხედველი (გამოცდების დროს); 2. ეკლ. პროქტორი (სამღვდელობის არჩევითი წარმომადგენელი ანგლიკანური ეკლესიის სინოდში); 3. იშვ. ადვოკატი, რწმუნებული; King's / Queen's / Proctor სახელმწიფოს წარმომადგენელი განქორწინების და ზოგიერთ სხვ. საქმეებში (დიდ ბრიტანეთში).

proctology

proctor II