outrage II verb [ʹaʊtreɪdʒ]

	1. ხშ. pass ვისიმე აღშფოთება (აღაშფოთებს) / გულისწყრომის გამოწვევა; 2. უხეშად დარღვევა (˂და˃არღვევს), ხელყოფა (კანონისა, უფლებებისა, ზნეობრივი პრინციპებისა და ა.შ.); to outrage all decency წესიერების ყოველგვარ ზღვარს გადაცდენა; 3. 1) ძალის გამოყენება (˂გამო˃იყენებს); 2) ევფ. გაუპატიურება (˂გა˃აუპატიურებს); [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. შეურაცხყოფა (შეურაცხყოფს); to outrage public opinion საზოგადოებრივი აზრის ფეხქვეშ გათელვა; to outrage one's sense of justice ვისიმე სამართლიანობის გრძნობის აბუჩად აგდება / არად ჩაგდება. [ მოკლე ვერსია ]

outrage I

outrage-monger