outbreak I noun [ʹaʊtbreɪk]

	1. აფეთქება, ანთება (ბრაზისაგან, ენთუზიაზმით, ამა თუ იმ გრძნობით და მისთ.); 2. 1) ატყდომა, უეცარი დაწყება (ომისა, არეულობისა და მისთ.); a volcanic outbreak ვულკანის უეცარი ამოფრქვევა; outbreak of hostilities საომარი მოქმედებების ატყდომა; 2) აფეთქება (ეპიდემიისა); 3) მოზღვავება, შემოსევა (სოფლის მეურნეობის მავნებლებისა); 3. ამბოხება, ბუნტი; მასობრივი გამოსვლები; to produce a popular outbreak სახალხო აჯანყების / მღელვარების გამოწვევა; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. გეოლ. ქანის ზედაპირზე გამოსვლა. [ მოკლე ვერსია ]

outbrazen

outbreak II