mute¹ I adjective [mju:t]

	1. მუნჯი; 2. 1) უსიტყვო, ჩუმი, მდუმარე, უტყვი; mute sorrow ჩუმი / უთქმელი მწუხარება; to stand mute with wonder გაოცებისაგან / გაკვირვებისაგან დამუნჯება / დადუმება; to stare in mute amazement ʘ განცვიფრებისაგან დამუნჯებული იყურება; 2) მონად. ნადირობისას რომ არ ყეფს (ითქმის ძაღლის შესახებ); to run mute ნადირის ყეფის გარეშე დევნა (ითქმის ძაღლის შესახებ); 3) კინ. : mute negative გამოსახულების ნეგატივი; mute print გამოსახულების პოზიტივი, მუნჯი პირი; 3. ფონეტ. 1) რომ არ გამოითქმის, მუნჯი (ითქმის ასოს შესახებ); 2) ხშული (ითქმის თანხმოვნის შესახებ); 3) მოძვ. ყრუ (ითქმის თანხმოვნის შესახებ); [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. არსებ. მნიშვნ. 1) მუნჯი ადამიანი; 2) თეატრ. სტატისტი; 3) ხშული თანხმოვანი; 4) მუს. ბგერის დამხშობი, სურდინა; 5) იურ. განსასჯელის დუმილი სასამართლოს შეკითხვაზე, ცნობს თუ არა იგი თავს დამნაშავედ; 6) იურ. მოძვ. განსასჯელი, რომელიც უარს ამბობს უპასუხოს სასამართლოს შეკითხვას, ცნობს თუ არა იგი თავს დამნაშავედ; 7) მოძვ. სამგლოვიარო პროცესიის დაქირავებული მონაწილე; ◇ mute as a fish ≅ დადუმებული. [ მოკლე ვერსია ]

mutchkin

mute¹ II