music noun [ʹmju:zɪk]

	1. მუსიკა; to music მუსიკის თანხლებით; to set to music ლექსისათვის და ა.შ. მუსიკის დაწერა / შექმნა; 2. 1) მუსიკალური ნაწარმოები; მუსიკა; orchestral music საორკესტრო ნა­წარმოები / მუსიკა; 2) ნოტები; to read music ნოტებით დაკვრა; ნოტების კითხვა; to play without music უნოტებოდ დაკვრა; 3. 1) მუსიკის მსგავსი კეთილხმოვანი ბგერები; ჩიტების ჭიკჭიკი, ფოთლების შრიალი, წყაროს ჩუხჩუხი და ა.შ.; 2) ირონ. მეძებარი ძაღლების ყეფა ნადირის დანახვისას; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. მოძვ., სამხ. ორკესტრი; 5. მოძვ. მუსიკალური საკრავ˂ებ˃ი; 6. ამერ. საუბ. 1) მხიარულება, ხალისი, აგზნებულობა; 2) გართობა; თავის შექცევა; ⌇ music wire სიმი (სიმებიანი მუსიკალური საკრავისა); ◇ rough music შემაწუხებელი ხმაური / გრიალი / გრუხუნი (მაგ. ჭურჭლის ერთმანეთთან მიჯახებით გამოწვეული); to face the music ა) საკუთარი მოქმედების, ნათქვამისა და ა.შ. შედეგებზე პასუხისგება; ბ) საფრთხის, უსიამოვნებისა და ა.შ. გაბედულად დახვედრა; საფრთხისათვის, უსიამოვნებისთვის და ა.შ. თვალის გასწორება. [ მოკლე ვერსია ]

mushy

musical I