landmark noun [ʹlæn(d)mɑ:k]

	1. 1) ადგილის / ლანდშაფტის ადვილად შესამჩნევი ობიექტი, ხმელეთის / მიწისზედა ორიენტირი; the church on the hill-top was a well-known landmark გორაკის წვერზე მდგარი ეკლესია ყველასათვის კარგად ცნობილ ორიენტირს წარმოადგენდა; 2) ავ. სამარკერო ნიშანი; 3) ზღვ. სანაპირო ორიენტირი; 2. ნიშანსვეტი, მნიშვნელოვანი მოვლენა, მომენტი ან ეტაპი (რისამე ისტორიაში, განვითარებაში და ა.შ.); landmarks in the history of civilization ცივილიზაციის ისტორიის ნიშანსვეტები / თვალსაჩინო ეტაპები; 3. მიჯნის ნიშანი; სამიჯნო სვეტი; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ისტორიული მნიშვნელობის მქონე შენობა ან ნაგებობა; არქიტექტურული ძეგლი (განსაკ. რომელსაც სახელმწიფო იცავს); 5. ზმნ. მნიშვნ. ʘ ორიენტირია; რისამე ნიშანსვეტს წარმოადგენს. [ მოკლე ვერსია ]

land-lubber

land-measure