landlord noun [ʹlændlɔ:d]

	1. ლენდლორდი; მემამულე, რომელიც მიწას იჯარით გასცემს; 2. სახლის პატრონი, რომელიც ბინებს აქირავებს; 3. სასტუმროს, პანსიონის და ა.შ. პატრონი; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. შოტლ. ოჯახის უფროსი; მასპინძელი. [ მოკლე ვერსია ]

land-loper

landlordism