knockout noun [ʹnɒk(ʹ)aʊt]

	1. სპორტ. 1) ნოკაუტი (აბრევ. KO); 2) მანოკაუტირებელი დარტყმა; 2. სლ. წინასწარი უკანონო გარიგება აუქციონში მონაწილე პირებს შორის, რომლის მიზანიც აუქციონზე გამოტანილი ნივთის დაბლ ფასად შესყიდვაა; 3. საუბ. არაჩვეულებრივი / განსაცვიფრებელი ვინმე ან რამე; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. მეტალ. გამოგდება; 5. ტექ. გამომგდები, გამომყრელი; ⌇ knockout blow სპორტ. მანოკაუტირებელი დარტყმა; knockout competitions შეჯიბრებები ოლიმპიური სისტემით; ◇ knockout drops სლ. თხევადი ნარკოტიკული საშუალება (რომელსაც მძარცველები მსხვერპლის გასაბრუებლად სასმელში ურევენ). [ მოკლე ვერსია ]

knock-on

knoll¹