interdiction noun [͵ɪntə(:)ʹdɪkʃ(ə)n]

	1. აკრძალვა, აღკვეთა; 2. ეკლ. ეკლესიისაგან განკვეთა; ინტერდიქტი; 3. იურ. პირისათვის ქონების მართვის უფლების ჩამორთმევა (ჭკუასუსტობის, მფლანგველობის და ა.შ. მოტივით), ქმედობაუნარიანობის ჩამორთმევა; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. სამხ. აღკვეთა, დაბრკოლების შექმნა, შეფერხება (ცეცხლით და ა.შ.); ⌇ interdiction fire სამხ. აღსაკვეთი ცეცხლი. [ მოკლე ვერსია ]

interdict II

interdictive