fuss II verb [fʌs]

	1. 1) ფორიაქი (ფორიაქობს), წრიალი; ნერვიულობა (ჩვეულ. წვრილმანი, უმნიშვნელო რამის გამო); she is always fussing მუდამ ფორიაქობს / ნერვიულობს; 2) ვინმეზე გადაჭარბებულად ზრუნვა (ზრუნავს), ვისიმე ლოლიაობა; don't fuss over the children so much ბავშვებს თან ნუ ჰყვები; 2. განერვიულება (˂გა˃ანერვიულებს), გაღიზიანება; don't fuss me გული ნუ შემიწუხე, ნერვებს ნუ მიშლი; 3. გადაჭარბებული ყურადღების გამოვლენა (˂გამო˃ავლენს) უმნიშვნელო დეტალებისადმი, წვრილმანებისადმი; to fuss with one's clothes ტანსაცმლის შერჩევაში მეტისმეტი პრეტენზიულობის გამოჩენა; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ამერ. წაჩხუბება (˂წა˃ეჩხუბება), წალაპარაკება; 5. ამერ. სლ. არშიყობა (ეარშიყება); ʘ ცდილობს თავი მოაწონოს; ▭ to fuss about = fuss II 1 1); to fuss up ამერ. მორთვა (˂მო˃რთავს), მოკაზმვა; ◇ to have one's feathers fussed გაღიზიანება, განერვიულება. [ მოკლე ვერსია ]

fuss I

fussily