father II verb [ʹfɑ:ðə(r)]

	1. 1) გაჩენა (˂გა˃აჩენს), შობა; he fathered three strapping sons სამი ჯან-ღონით სავსე ვაჟი გააჩინა, სამი ჯან-ღონით სავსე ვაჟიშვილის მამა გახდა; 2) წარმოქმნა (წარმოქმნის), წარმოშობა; cowardice fathers cowardice სიმხდალე სიმხდალეს წარმოშობს, ერთი ლაჩრული საქციელი მეორის გამომწვევი ხდება ხოლმე; 2. 1) მამად, შემქმნელად, ავტორად თავის გამოცხადება (˂გამო˃აცხადებს) / თავის აღიარება; 2) ʘ მამაა, შემქმნელია, ავტორია, მამად / შემქმნელად / ავტორად ითვლება; 3. (on, upon) მამობის დადგენა (˂და˃ადგენს), ბავშვის მამად ცნობა / მიჩნევა; investigation fathered the child upon the lover გამოძიებამ დაადგინა, რომ ბავშვის მამა ქალის საყვარელი იყო; გამოძიებამ ბავშვის მამად ქალის საყვარელი ცნო; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. მამასავით ზრუნვა (ზრუნავს), მამობრივი ზრუნვის გამოვლენა (ვისიმე ან რისამე მიმართ); he would father small boys first come to school იგი მამასავით ზრუნავდა ხოლმე სკოლაში პირველად მოსულ ბიჭუნებზე; 5. 1) მიწერა (˂მი˃აწერს) აზრისა, გამონათქვამისა და ა.შ.; 2) დაბრალება (˂და˃აბრალებს) დანაშაულისა და ა.შ.; 3) თავს მოხვევა (˂მო˃ახვევს), დაძალება (შეზღუდვებისა, უცხო ადათ-წესებისა და ა.შ.); ◇ to father smth. on / upon / smth. (else) ამა თუ იმ მოვლენის / ფაქტის მიზეზად / წყაროდ რისამე მიჩნევა; they fathered his riots on his youth მის თავაშვებულობას ახალგაზრდობით ხსნიდნენ. [ მოკლე ვერსია ]

father I

father figure