conquest noun [ʹkɒŋkwɛst]

	1. დაპყრობა, დამორჩილება; the (Norman) Conquest ისტ. (ნორმანთაგან) ინგლისის დაპყრობა (1066 წ.); the conquest of (outer) space კოსმოსის ათვისება; to make a conquest of smb. ვისიმე სიყვარულის მოპოვება / გულის მონადირება; 2. დაპყრობილი ტერიტორია, წართმეული ქონება და მისთ.; 3. ვისი გულიც მოინადირეს; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. შოტლ. სამართ. ისტ. 1) უძრავი ქონების შეძენა (არა მემკვიდრეობით); 2) ქონება, რომელიც მემკვიდრეობით არ არის შეძენილი. [ მოკლე ვერსია ]

conqueror

conquian