benevolence noun [bəʹnɛvələns]

	1. 1) კეთილმოსურნეობა, კეთილგანწყობა; 2) სიკეთე, გულკეთილობა; კაცთმოყვარეობა; a man of great benevolence of character კეთილი და სათნო ადამიანი; 2. 1) ქველმოქმედება; 2) სიუხვე, გულუხვობა, ხელგაშლილობა; 3. მადლი, წყალობა; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ისტ. იძულებითი გამოსაღები, რომელსაც ინგლისის მეფეები პრეროგატივის საფუძველზე კრეფდნენ. [ მოკლე ვერსია ]

benefits-received principle

benevolent