beatitude noun [bɪʹætɪtju:d]

	1. ნეტარება; 2. (the Beatitudes) pl ეკლ. სახარების ცხრა ნეტარება; 3. (B.) ეკლ. უნეტარესობა (მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურის ტიტული); his Beatitude the Patriarch მისი უნეტარესობა პატრიარქი; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ლოცვა-კურთხევა; 5. = beatification. [ მოკლე ვერსია ]

beating

beatnik