appoint verb [əʹpɔɪnt]

	1. დანიშვნა (˂და˃ნიშნავს); დამტკიცება (თანამდებობაზე); to appoint smb. (to be) ambassador [headmaster, governor] ვინმეს ელჩად [სკოლის დირექტორად, გუბერნატორად] დანიშვნა; they appointed him as chairman თავმჯდომარედ აირჩიეს; to appoint smb. to a professorship ვინმეს პროფესორად არჩევა / დამტკიცება; he applied for the job and was appointed განცხადება შეიტანა ამ თანამდებობაზე და დანიშნეს კიდეც; 2. მოლაპარაკება (მოილაპარაკებენ), შეთანხმება (ადგილის ან დროის თაობაზე); დანიშვნა; to appoint a day for the wedding [for the meeting, for the trial] ქორწინების [კრების, სასამართლოს] დღის დანიშვნა; 3. 1) განკუთვნება (˂გან˃უკუთვნებს); each man performed his appointed task თითოეული მისთვის განკუთვნილ სამუშაოს ასრულებდა; 2) დაწესება (˂და˃აწესებს); law appoints that the criminal shall be punished კანონის თანახმად ბოროტმოქმედი უნდა დაისაჯოს, [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ჩვეულ. p.p. აღჭურვა (აღჭურავს), მოწყობა; გამართვა; ეკიპირება; ავეჯით გაწყობა; well [badly] appointed house ავეჯით კარგად [ცუდად] მოწყობილი სახლი; thus appointed he was ready to start ამგვარად აღჭურვილი, მზად იყო გასამგზავრებლად; 5. მოძვ. გადაწყვეტილების მიღება (˂მი˃იღებს), გადაწყვეტა; 6. მოძვ. 1) მღვდლად კურთხევა (აკურთხებს); 2) განწირვა (განწირავს). [ მოკლე ვერსია ]

appoggiatura

appointable