warrant II verb [ʹwɒrənt]

	1. გამართლება (˂გა˃ამართლებს); ʘ გამართლებას / საფუძველს წარმოადგენს (რაიმესთვის); nothing can warrant such rudeness ამგვარ უხეშობას ვერაფერი გაამართლებს / გამართლება არა აქვს; further investigation is clearly warranted აშკარად საჭიროა საქმის შემდგომი გამოძიება / გამოკვლევა; the situation scarcely warrants their being dismissed არსებული მდგომარეობა თანამდებობიდან მათს დათხოვნას ვერ გაამართლებს / თანამდებობიდან მათი დათხოვნის საფუძვლად ვერ გამოდგება; 2. ნების დართვა (˂და˃რთავს); უფლების / უფლებამოსილების მიცემა; სანქციონირება; 3. გარანტიის მიცემა (მისცემს), გარანტირება; თავდებობა, თავდებად დადგომა; I / I'll / warrant (you) გარანტიას გაძლევთ, სიტყვას გაძლევთ, რომ.

warrant I

warrant officer