vindication noun [͵vɪndɪʹkeɪʃn]

	1. წიგნ. გამართლება, რეაბილიტაცია (ბრალდებულისა და მისთ.); 2. წიგნ. რისამე გამართლება, რისამე გამამართლებელი / სისწორის დამადასტურებელი რამ; anti-nuclear protesters regarded the Chernobyl accident as a clear vindication of their campaign ბირთვული ენერგიის გამოყენების მოწინააღმდეგენი ჩერნობილის ავარიას თავიანთი კამპანიის მართებულობის / სისწორის დამადასტურებელ აშკარა საბუთად განიხილავდნენ; the army's victory is being seen as a vindication of their tactics არმიის გამარჯვება მისი ტაქტიკის სისწორის საბუთად მიიჩნევა; 3. მოძვ. შურისძიება.

vindicate

vindictive