stab II verb [stæb]

	1) დანით, ხიშტით და მისთ. დაჭრა (˂და˃ჭრის), ნაჩხვლეტი ჭრილობის მიყენება; დანის, ხიშტის და მისთ. ჩაცემა, დარტყმა; he was stabbed to death in a fight იგი დანის დარტყმით მოკლეს ჩხუბის დროს; she stabbed him in the arm with a screwdriver ქალმა იგი სახრახნისით მკლავში დაჭრა; 2) რისამე ჩარჭობა (˂ჩა˃არჭობს), ჩასობა; he stabbed a potato with his fork მან კარტოფილს ჩანგალი ჩაასო; the pain stabbed at his chest ხატოვნ. მკერდში ტკივილმა უჩხვლიტა / უეცარი ტკივილი იგრძნო; ◇ to stab smb. in the back ≅ ვინმესთვის ზურგში ხანჯლის ჩაცემა; ვისიმე ღალატი, ვისიმე მიმართ ორგულობის გამოჩენა.

stab I

stabbing I