splutter I noun [ʹsplʌtə(r)]

	1. ნაწყვეტ-ნაწყვეტი / გაურკვეველი ლაპარაკი; ლუღლუღი, ენის დაბმა (ბრაზისგან, აღშფოთებისგან და მისთ.); 2. უეცარი მკვეთრი ხმა; ბრახუნი, ტკაცუნი; შიშინი; დგაფუნი; the car started with a loud splutter მანქანამ ხმამაღლა დაიგრუხუნა და დაიქოქა; the candle gave a splutter or two and went out სანთელმა ერთი-ორი წამოიშიშინა / დაიფშუკუნა და ჩაქრა; a couple of ducks made away with a great splutter ორი იხვი ხმამაღალი დგაფუნით / წყალზე ფრთების ტყლაშუნით გაფრინდა.

splurge II

splutter II