spearhead II verb [ʹspɪəhɛd]

	1) წინამძღოლობა (წინამძღოლობს), სათავეში დგომა, თავკაცობა; ʘ ინიციატორია (ღონისძიებისა, მოძრაობისა და მისთ.); he is spearheading a campaign for a new stadium in the town იგი ქალაქში ახალი სტადიონის აშენების კამპანიას თავკაცობს; 2) სამხ. წინ გაძღოლა (˂გა˃უძღვება), წინამძღოლობა, სათავეში (ჩა)დგომა (ჯარისა, კოლონისა, საბრძოლო ოპერაციისა და მისთ.); 3 Brigade will spearhead the attack იერიშს მე-3 ბრიგადა გაუძღვება წინ; იერიშის წინა ხაზზე მე-3 ბრიგადა იქნება; British troops spearheaded the invasion ქვეყანაში შეჭრას ბრიტანული ჯარები წინამძღოლობდნენ / ედგნენ სათავეში.

spearhead I

spearmint