son noun [sʌn]

	1. ვაჟიშვილი, ვაჟი, ძე; they have three grown-up sons მათ სამი ზრდასრული ვაჟიშვილი ჰყავთ; the son of a poor farmer ღარიბი ფერმერის ვაჟი; her son Sean was born in 1983 მისი ვაჟი შონი 1983 წელს დაიბადა; in those days, the property went to the oldest son იმ დროს ქონება უფროს ვაჟზე გადადიოდა / უფროს ვაჟს ერგებოდა მემკვიდრეობით; one of France's most famous sons ხატოვნ. საფრანგეთის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო სახელგანთქმული შვილი; 2. 1) საუბ. შვილო (ასაკოვანი მამაკაცის მიმართვა მასზე ახალგაზრდა მამაკაცისადმი); well, son, how can I help you? აბა, შვილო, რით შემიძლია დაგეხმარო? 2) (my son) ეკლ. შვილო ჩემო (მღვდლის მიმართვა ბიჭისადმი ან მამაკაცისადმი); 3. (the S.) რელიგ. ძე ღვთისა, იესო ქრისტე (წმინდა სამების მეორე ჰიპოსტასი); the Father, the Son and the Holy Spirit მამა, ძე და სული წმიდა; Son of God ძე ღვთისა, იესო ქრისტე; ◇ son of man ბიბლ. ა) ძე კაცისა (ადამიანი, მოკვდავი); ბ) (Son of Man) ძე კაცისა (იესო ქრისტე); Son of Heaven ისტ. ზეცის შვილი, ჩინეთის იმპერატორი.

somnolent

sonant