smite II verb [smaɪt]

	(smote; smitten, არქ. smit) 1. იშვ., წიგნ. ძლიერად დარტყმა (˂და˃არტყამს); 2. იშვ., წიგნ. შემოტევა (˂შემო˃უტევს), მოცვა; უეცარი, ძლიერი ზემოქმედების მოხდენა (განსაკ. ითქმის უსიამოვნო განცდის, აზრის და მისთ. შესახებ) [იხ. აგრ. smitten I 2]; suddenly his conscience smote him უეცრად სინდისმა ქენჯნა დაუწყო / სინდისმა შეაწუხა; 3. არქ. დამარცხება (˂და˃ამარცხებს), დაძლევა; განადგურება (მტრისა, მოწინააღმდეგისა).

smite I

smith