probation noun [prəʹbeɪʃn]

	1. იურ. პრობაცია, პირობითი მსჯავრი, მსჯავრდადებულის პირობით ვადამდე განთავისუფლება; to be on probation პრობაციაზე ყოფნა; ʘ პირობითი მსჯავრი აქვს დადებული / შეფარდებული; პირობით ვადამდეა განთავისუფლებული; the prisoner was put on probation პატიმარს პრობაცია დაუნიშნეს; პატიმარი პირობით ვადამდე გაათავისუფლეს; he was given two years' probation მას ორწლიანი პრობაცია მიუსაჯეს / დაუნიშნეს; the judge sentenced him to three years' probation მოსამართლემ მას პირობითი მსჯავრი შეუფარდა სამწლიანი გამოსაცდელი ვადით; 2. გამოსაცდელი ვადა / პერიოდი; სტაჟირება (სამუშაოზე აყვანილი ახალი თანამშრომლისა და მისთ.); a period of probation სტაჟირების პერიოდი.

probate II

probational