premise I noun [ʹprɛmɪs]

	1. ლოგ. წანამძღვარი; major [minor] premise დიდი [მცირე] წანამძღვარი (სილოგიზმში); 2. წიგნ. ამოსავალი დებულება, საყრდენი წერტილი (მსჯელობისა და მისთ.); ზემოთ ნათქვამი რამ; ზემოთ მოყვანილი / აღნიშნული რამ; British justice works on the premise that an accused person is innocent until he's proved guilty ბრიტანეთის მართლმსაჯულება ეფუძნება იმ ამოსავალ დებულებას, რომ ბრალდებული უდანაშაულოა მანამ, სანამ მას დანაშაული არ დაუმტკიცდება; 3. იხ. premises.

premiership

premise II