precedent I noun [ʹprɛsɪdənt]

	1. სასამართლო პრეცედენტი; to set / to create / a precedent პრეცედენტის შექმნა; to invoke a precedent პრეცედენტის დამოწმება / მოხმობა; without precedent უპრეცედენტო; უმაგალითო; 2. რისამე კეთების ჩვეული / ტრადიციული წესი; to break with precedent ჩვეული წესისათვის გვერდის ავლა; ʘ ტრადიციას უღალატა.

precedency

precedent II