outrage I noun [ʹaʊtreɪdʒ]

	1. აღშფოთება, გულისწყრომა (უსამართლობისა და მისთ. გამო); to provoke public outrage სახალხო აღშფოთების გამოწვევა; to express outrage აღშფოთება, გულისწყრომის / პროტესტის გამოთქმა; 2. 1) უხეში დარღვევა, ხელყოფა, შებღალვა (კანონისა, ვისიმე უფლებებისა, ზნეობრივი ნორმებისა და ა.შ.); თვითნებობა; an outrage against decency წესიერების ნორმების ხელყოფა; an act of outrage უხეში / გაუმართლებელი თვითნებობა; safe from outrage ხელყოფისაგან დაცული; 2) შეურაცხყოფა; უსამართლო ქმედება, ბოროტება (ჩადენილი ამა თუ იმ პირის ან საზოგადოების წინაშე); an outrage on humanity and decency მძიმე დანაშაული ჰუმანურობისა და წესიერების წინაშე; outrage upon private feelings პირადი გრძნობების შეურაცხყოფა; 3. ძალადობა, ძალმომრეობა; სისასტიკე, დაუნდობლობა; outrages and assassinations ძალადობისა და მკვლელობის აქტები; bomb outrages უმოწყალო დაბომბვა; [ View full version ] 4. აღმაშფოთებელი / გაუგონარი შემთხვევა / ფაქტი / მოვლენა; it is an outrage that … პირდაპირ აღმაშფოთებელია, რომ …; what an outrage! რა საშინელებაა! რა უმსგავსობაა! [ Shorter version ]

output

outrage II