outcast I noun [ʹaʊtkɑ:st, -kæst]

	1. გაგდებული / გაძევებული / საზოგადოების და მისთ. მიერ უარყოფილი ადამიანი; პარია; social [political] outcast საზოგადოებისათვის [პოლიტიკური წრეებისათვის] მიუღებელი პირი, საზოგადოებიდან [პოლიტიკიდან] განკვეთილი; HIV-infected children were outcasts აივით / შიდსის ვირუსით ინფიცირებული ბავშვები ყველასაგან უარყოფილნი აღმოჩნდნენ; 2. უსახლკარო, მაწანწალა; 3. ბაღიდან გადარგული მცენარე (უვარგისობის გამო); [ View full version ] 4. ნაგავი, ნარჩენები; გამოუსადეგარი რამ; 5. გადაყრა, გადაგდება. [ Shorter version ]

out-by ან out-bye

outcast II