oblige verb [əʹblaɪdʒ]

	1. დავალდებულება (˂და˃ავალდებულებს), ვალდებულების დაკისრება; რისამე გაკეთების იძულება / მოთხოვნა; the law obliges parents to send their children to school კანონი მშობლებს ბავშვების სკოლაში სასწავლებლად მიბარებას ავალდებულებს; his promise obliged him to go through with it მიცემული სიტყვის გამო იძულებული გახდა, საქმე ბოლომდე მიეყვანა; 2. 1) ვინმესთვის სამსახურის გაწევა (˂გა˃უწევს); oblige me by opening the window პატივი დამდეთ და გააღეთ ფანჯარა; დიდად დამავალებთ, თუ ფანჯარას გააღებთ; could you oblige me with a match? ასანთს ხომ ვერ მომცემდით? I'm always glad / ready / to oblige (you) ყოველთვის მზად ვარ გემსახუროთ; 2) საუბ. მცირედი დახმარების / სამსახურის გაწევა (˂გა˃უწევს); შინამოსამსახურე ქალის სამუშაოს შესრულება; the woman comes twice a week to oblige მოსამსახურე ქალი კვირაში ორჯერ დადის საოჯახო სამუშაოების შესასრულებლად; 3. : to be obliged ა) ʘ ვალდებულია, თავს ვალდებულად თვლის; იძულებულია; we are obliged to remind you თავს მოვალედ ვთვლით / იძულებული ვართ შეგახსენოთ; I don't want to be obliged to him for anything არ მინდა, რომ მისგან რაიმეთი ვიყო დავალებული; ბ) ʘ მადლობელია, მადლიერია, I'm much obliged to you დიდად მადლობელი ვარ თქვენი, დიდად დავალებული ვარ თქვენგან.

obligatory

obligee