laurel I noun [ʹlɔ(:)r(ə)l]

	1. ბოტ. დაფნა (Laurus gen.); 2. ჩვეულ. pl სახელი, დიდება, დაფასება; to win / to gain / laurels სახელის / დიდების მოპოვება, სახელის განთქმა; to reap one's laurels სახელის / დიდების მოხვეჭა; to rest / to repose / on one's laurels მიღწეულ წარმატებას დაჯერება, მიღწეულით დაკმაყოფილება; to look to one's laurels ʘ წარმატების ან უპირატესობის შენარჩუნებას ცდილობს; მეტოქეობას / კონკურენციას უფრთხის.

laureate II

laurel II