jurisdiction noun [͵dʒʊərɪsʹdɪkʃ(ə)n]

	1. სამართალწარმოება, მართლმსაჯულების აღსრულება; 2. იურისდიქცია; განსჯადობა; საქვეუწყებობა; exclusive jurisdiction ა) განსაკუთრებული განსჯადობა; ბ) კანონების გამოცემის განსაკუთრებული / საგამონაკლისო უფლება; contentious jurisdiction მხარეთა შორის დავასთან დაკავშირებული იურისდიქცია; compulsory jurisdiction იძულებითი / სავალდებულო განსჯადობა; advisory jurisdiction კონსულტაციური იურისდიქცია; consular jurisdiction საკონსულო იურისდიქცია; military jurisdiction სამხედრო იურისდიქცია; domestic jurisdiction შინაგანი იურისდიქცია / კომპეტენცია; concurrent jurisdiction პარალელური იურისდიქცია; court of inquiry jurisdiction საგამოძიებო კომისიის იურისდიქცია; jurisdiction of court martial სამხედრო სასამართლოს იურისდიქცია; want of jurisdiction არგანსჯადობა, არაკომპეტენტურობა; plea to the jurisdiction შესაგებელი ამა თუ იმ სასამართლოს იურისდიქციის წინააღმდეგ; to exercise jurisdiction იურისდიქციის განხორციელება; to extend the jurisdiction over smth. რაიმეზე იურისდიქციის განვრცობა; 3. საქვეუწყებო არე; უფლებამოსილების სფერო.

jurisconsult

jurisdictional