insinuation noun [ɪn͵sɪnjʊʹeɪʃ(ə)n]

	1. არაპირდაპირი მინიშნება; ეჭვის ან უნდობლობის გამომწვევი გამონათქვამი; ინსინუაცია, გამოხდომა; a speech full of insinuations ბინძური მინიშნებებით სავსე სიტყვა; insinuations against smb. გამოხდომები ვისიმე წინააღმდეგ; he ignored the remarks and insinuations იგი შენიშვნებსა და გადაკრულ სიტყვებს ყურადღებას არ აქცევდა; 2. ვისიმე ნდობის / კეთილგანწყობილების მოპოვება; 3. რაიმეში თანდათანობით შეღწევა; სადმე შეპარვა.

insinuating

insinuative ან insinuatory