infelicity noun [͵ɪnfɪʹlɪsɪtɪ]

	წიგნ. 1. უბედურება, უბედობა, უიღბლობა; it is the infelicity of too many, that they are ignorant მრავალთა უბედურება იმაში მდგომარეობს, რომ ისინი უმეცარნი არიან; pure infelicity წმინდა წყლის უიღბლობა; 2. შეუფერებლობა, უადგილობა, უხეირობა; შეუფერებელი, უადგილო ან უხეირო საქციელი, გამონათქვამი და ა.შ.; the infelicities of his style მისი სტილის ხარვეზები.

infelicitous

infelt