induce verb [ɪnʹdju:s]

	1. დარწმუნებით და ა.შ. რისამე გაკეთებინება (˂გა˃აკეთებინებს) / რაიმესაკენ ბიძგება / რაიმეზე შეგულიანება; ზეგავლენის / ზემოქმედების მოხდენა; to induce smb. to do smth. დარწმუნებით და ა.შ. ვინმესთვის რისამე გაკეთებინება; to be induced by smb. ʘ ვისიმე ზემოქმედებას / ზეწოლას განიცდის; 2. გამოწვევა (˂გამო˃იწვევს); სტიმულირება; to induce fatigue დაღლილობის გამოწვევა; an illness induced by overwork ზედმეტი შრომით / გადაღლით გამოწვეული ავადმყოფობა; to induce doubt in smb. ვინმეში ეჭვის გამოწვევა / აღძვრა; 3. 1) ელექტრ. ინდუქციის მოხდენა (˂მო˃ახდენს), ინდუცირება; 2) ფიზ. ხელოვნურად / არაპირდაპირი მოქმედებით გამოწვევა (˂გამო˃იწვევს); [ View full version ] 4. ლოგ. ინდუქციის გზით გამოტანა (გამოიტანს), გამოყვანა (დასკვნებისა, ფაქტებისა და ა.შ.). [ Shorter version ]

indubitably

induced