forfeiture noun [ʹfɔ:fɪtʃə(r)]

	1. 1) ქონების, ამა თუ იმ უფლების და ა.შ. დაკარგვა (ჩადენილი დანაშაულის, მოვალეობის შეუსრულებლობის, კონტრაქტის დარღვევის და ა.შ. გამო); the forfeiture of one's good name კარგი / კეთილი სახელის დაკარგვა; 2) ამა თუ იმ უფლების და ა.შ. ჩამორთმევა (ჩადენილი დანაშაულის, მოვალეობის შეუსრულებლობის, კონტრაქტის დარღვევის და ა.შ. გამო); 3) კონფისკაცია; the forfeiture of property ქონების კონფისკაცია; 2. ამერ. მოძვ. სასჯელი, ჯარიმა.

forfeitable

forfend