discredit II verb [dɪsʹkrɛdɪt]

	1. 1) ʘ არ ენდობა; ეჭვის შეტანა, ეჭვქვეშ დაყენება; to discredit a report ʘ ცნობას არ ენდობა; to discredit all that has been said ეჭვის შეტანა ყველაფერში, რაც ითქვა; 2) უნდობლობის გამოცხადება (˂გამო˃უცხადებს); ნდობის დაკარგვინება, ʘ ნდობა დაუკარგა; 2. დისკრედიტაციის მოხდენა (˂მო˃ახდენს), დისკრედიტირება, კომპრომეტირება; შერცხვენა; to discredit oneself თავის შერცხვენა, თავის მოჭრა.

discredit I

discreditable