discipline II verb [ʹdɪsəplɪn]

	1. 1) სწავლება (ასწავლის), წვრთნა; to be disciplined by suffering / by adversity / ცხოვრების მკაცრი სკოლის გა(მო)ვლა; 2) სამხ. წვრთნა (წვრთნის), გამოწაფვა; 2. დისციპლინის მიჩვევა (˂მი˃აჩვევს), დისციპლინირება; 3. 1) დასჯა (˂და˃სჯის); გაწკეპვლა, გაშოლტვა; 2) სამხ. დისციპლინური სასჯელის დადება (˂და˃ადებს); 3) ეკლ. გამათრახება (˂გა˃ამათრახებს), გაშოლტვა; ეპიტიმიის დადება, ხორცის მოკვდინება.

discipline I

discipular