dignity noun [ʹdɪgnətɪ]

	1. ღირსება, საკუთარი ღირსების გრძნობა; it is beneath his dignity ეს მას არ ეკადრება; he considers the job beneath his dignity მიაჩნია, რომ ეს სამსახური მისი საკადრისი / შესაფერისი არაა; with dignity ღირსეულად, ამაყად; to maintain / to preserve / one's dignity ʘ თავი ღირსეულად უჭირავს, ღირსეულად იქცევა; to stand on / upon / one's dignity ʘ თავი ამაყად / ღირსეულად უჭირავს; საკუთარი თავისადმი პატივისცემას მოითხოვს; 2. სიდიადე, დიდებულება; dignity of bearing დარბაისლური შესახედაობა; 3. 1) მაღალი თანამდებობა; 2) ტიტული, წოდება, ხარისხი; to confer the dignity of a peerage პერის ტიტულის მინიჭება / ბოძება; [ View full version ] 4. 1) კრებ. დიდგვაროვანნი, დიდებულნი; 2) იშვ. დიდებული / წარჩინებული მოხელე. [ Shorter version ]

dignitary II

digoneutic