cop¹ II verb [kɒp]

	1. საუბ. დაჭერა (˂და˃იჭერს); წასწრება; დაპატიმრება; to cop smb. at it დანაშაულზე წასწრება; 2. : to cop it სლ. ა) ʘ დასაჯეს, შავი დღე დააყენეს; ბ) ხიფათში გაბმა (გააბამს); 3. სლ. მოპარვა (˂მო˃იპარავს), აწაპნა; [ View full version ] 4. სლ. დარტყმა (დაარტყამს), ჩაფარება; ▭ to cop out / of, on / საუბ. 1) დათმობა (დათმობს), უარის თქმა (მრწამსზე, პრინციპზე და ა.შ.); 2) სიტყვის გატეხა (გატეხს), ხელის აღება (დაპირებაზე და ა.შ.); 3) თავის დაძვრენა (დაიძვრენს) უპირატ. უმნიშვნელო საბაბის მომიზეზებით; თავის არიდება (პასუხისათვის, მოვალეობისათვის); ʘ გაურბის; young people who cop out on society ახალგაზრდები, რომლებიც აქტიურ საზოგადოებრივ ცხოვრებას თავს არიდებენ; to cop out of jury duty through a variety of machinations ათასგვარი მანქანებით / ხრიკებით ნაფიცი მსაჯულის მოვალეობის შესრულებისათვის თავის არიდება; 4) მარცხის განცდა (განიცდის), დაღუპვა (აგრ. გადატ.); 5) ʘ დაიჭირეს, დააპატიმრეს, ციხეში მოხვდა (ითქმის დამნაშავის შესახებ); 6) თავის დამნაშავედ ცნობა (ცნობს) ნაკლებად სერიოზულ დანაშაულში უფრო მძიმე ბრალდებით გასამართლების თავიდან ასაცილებლად; ◇ to cop a plea = cop out 6). [ Shorter version ]

cop¹ I

cop² I