absolve verb [əbʹzɒlv]

	1. განთავისუფლება (˂გა˃ათავისუფლებს) პასუხისმგებლობისგან, ვალისგან, სასჯელისგან; to absolve from a promise პირობისგან განთავისუფლება; 2. გამართლება (˂გა˃ამართლებს); he was absolved by a majority of fourteen იგი გაამართლეს თოთხმეტი ხმის უმრავლესობით; 3. 1) (from) პატიება (აპატიებს); to absolve from blame დანაშაულის პატიება; 2) (of) ეკლ. შენდობა (˂შე˃უნდობს), მიტევება, პატიება (ცოდვებისა); [ View full version ] 4. მოძვ. დასრულება (˂და˃ასრულებს), დამთავრება, დაბოლოება. [ Shorter version ]

absolutory

absolvent I